10 jaar bij Gupta Strategists: Lisa Vogelpoel en Ankie Kerstens blikken terug
Lisa Vogelpoel en Ankie Kerstens startten tien jaar geleden tegelijkertijd bij Gupta Strategists. Ankie werkte voor die tijd als ergotherapeut en haalde daarna haar master. Lisa promoveerde in de immunologie en maakte toen de stap naar het grotere plaatje: strategie in de zorg. Deze maand vieren ze hun tienjarig jubileum. Een mooi moment om samen te kijken naar hun start, de groei die ze hebben doorgemaakt en wat werken bij Gupta Strategists voor ze betekent.
Herinneren jullie je eerste werkdag nog?
Lisa: “Zeker! Er kwam een hoop op ons af die dag. Nieuwe collega’s, laptop en telefoon installeren, dat soort dingen. En om tien uur zaten we al in een klantmeeting. We hadden geen idee natuurlijk – achteraf gezien – maar met nieuwsgierigheid en gezond verstand kom je een heel eind. En Samuel, onze zeer ervaren collega, was erbij. Dus het kwam wel goed hoor.”
Ankie: “Ja inderdaad, vanaf dag één mochten we meteen aan de slag. Een paar maanden eerder waren we al ondergedompeld in de Gupta-cultuur. We waren uitgenodigd op de jaarlijkse zomerbarbecue, nog voordat we begonnen waren. Ik weet nog dat ik geen idee had wat te verwachten en daardoor nogal overdressed was. Nou ja, wel meteen geleerd dat mijn collega’s in het weekend gewoon in korte broek lopen.”
Wat trok jullie destijds aan in de combinatie van strategie en zorg?
Lisa: “De afwisseling. Je zit niet jarenlang op één opdracht, maar werkt telkens aan iets nieuws. Elk project vraagt iets anders. Ik heb het gevoel dat ik ieder jaar vijf verschillende banen heb. En natuurlijk bijdragen aan de zorg. Niet op de spreekwoordelijke postzegel van mijn promotieonderzoek, maar het grote plaatje.”
Ankie: “Voor mij waren het twee dingen. De inhoud: grote en complexe vraagstukken in de zorg. En het team: de relaxte dynamiek met collega’s onder elkaar. Daarnaast sprak het me meteen aan hoe iedereen samen het beste wil neerzetten en de lat hoog legt.”
Hoe waren jullie als consultant toen jullie begonnen en wat is er veranderd?
Lisa: “Ik kwam binnen als wetenschapper, met veel specifiek inhoudelijke kennis. Ik moest echt leren navigeren in het zorglandschap van Nederland. Nu weet ik van diverse onderwerpen veel meer. Wat niet veranderd is, is dat ik altijd mezelf ben gebleven en mocht blijven: dat voelde ik meteen vanaf het begin. Ik voelde me snel echt thuis bij Gupta.”
“Elk project vraagt iets anders. Ik heb het gevoel dat ik ieder jaar vijf verschillende banen heb.”
Ankie: “Ja en ik denk dat jij nu ook flexibeler bent. Vroeger vond je het lastiger als collega’s een andere werkwijze hadden. Nu zie ik juist dat je die verschillen waardeert en omarmt.”
Lisa: “En jij bent ontspannener geworden. Je vertrouwt veel meer op je eigen kompas.”
Ankie: “Ja, dat heeft even geduurd. Door ervaring en doordat klanten en teams blij met me zijn, weet ik nu: ik hoef niet alles meteen te weten, we komen er samen uit.”
Wat heeft geholpen om dat vertrouwen in jezelf te vinden?
Ankie: “Naast de werkervaring heb ik ook op persoonlijk vlak veel geleerd in tien jaar. Een kleine twee jaar geleden overleed mijn geliefde Thijs. We kenden elkaar als collega’s en kregen na een paar jaar een relatie.”
“Tijdens zijn ziekteproces bleef hij met veel enthousiasme en gedrevenheid werken bij Gupta Strategists om de gezondheidszorg nog beter te maken. Hij liet me zien wat de waarde is van werk, juist als dat niet meer vanzelfsprekend is. Die les neem ik nu mee in mijn werk.”
Zijn er projecten die jullie nooit vergeten?
Lisa: “Ziekenhuisprojecten vind ik altijd erg mooi. Dan stap je echt letterlijk de zorg in. Maar als ik moet kiezen: projecten tijdens corona, zoals het Landelijk Coördinatiecentrum Patiënten Spreiding. Dat was het hoofdkwartier van het verplaatsen van covidpatiënten naar ic’s waar nog plek was. We moesten supersnel schakelen in een crisissituatie.”
“Als het makkelijk was, was het al gebeurd. Niemand weet het meteen, maar we komen er samen uit.”
Ankie: “LCPS was inderdaad uniek. Die urgentie is niet te evenaren. Maar ook de overname van het ziekenhuis in Lelystad was bijzonder. Binnen korte tijd met een klein team helpen om de patiëntenzorg zo goed mogelijk voort te zetten – dat was heel betekenisvol.”
Waar zijn jullie het meest trots op als je terugkijkt op tien jaar?
Ankie: “In het begin van mijn carrière vond ik álles aan mijn werk belangrijk en leuk. Er was altijd nog zoveel meer te doen. Toen ik moeder werd en parttime ging werken, kon ik niet meer alles doen. Noodgedwongen leerde ik veel beter prioriteren. Ik ben er trots op dat ik nu weet welke dingen er écht toe doen in een project en hoe ik mijn werk-privébalans wil inrichten.”
Lisa: “Waar ik trots op ben, is ons werk dat het maatschappelijk debat voedt. Zoals ‘No place like home’, over het verplaatsen van ziekenhuiszorg naar huis. Of laatst nog, over de impact van de verhoogde NAVO-norm op de zorg. Dat is typisch Gupta: tijd maken om analyses te doen die een écht nieuw inzicht opleveren. Dat doen we niet alleen in opdrachten voor klanten, maar we denken ook zelf proactief na over wat nodig is in de zorgsector.”
Ankie: “En wat ik ook zo’n mooi voorbeeld vind, is de bijdrage die onze collega’s leveren aan het verbeteren van palliatieve zorg. Dat doen ze in verschillende regio’s in heel het land. Echt impactvolle projecten zijn dat, waar patiënten en hun naasten op korte termijn wat van merken.”
Hoe zouden jullie je collega’s bij Gupta omschrijven in drie woorden?
Lisa: “Slim, betrouwbaar en oplossingsgericht.”
Ankie: “Inhoudsgedreven, analytisch en verbindend. Want zeker in de zorg heb je meer nodig dan alleen een goede analyse.”
Wat zou je je jongere zelf willen meegeven, op je allereerste dag?
Lisa: “Je hoeft het niet allemaal meteen te kunnen. Of alleen te doen. Samen kom je er wel.”
Ankie: “Ja, dat dacht ik toen ook: ik ben de consultant op dit project, dus ik moet dit fixen. Maar eigenlijk geldt: als het makkelijk was, was het al gebeurd. Niemand weet het meteen, maar we komen er samen uit.”
