Vijf vragen aan: Nikki Willems, organisatieadviseur bij Common Eye
Nikki Willems is een samenwerkingsadviseur in hart en nieren. Bij Common Eye, een bureau uit Berg en Bosch gespecialiseerd in het vak, zit Nikki daarom uitstekend op haar plek. Wat trekt haar aan samenwerking? Wat voor projecten voert ze uit? En hoe gaat ze om met uiteenlopende perspectieven? We stelden haar vijf vragen.
Waarom heb jij gekozen voor het adviesvak?
“Het laatste halfjaar van mijn studie Bestuurskunde wilde ik graag werkervaring opdoen. Bij TwynstraGudde deed ik mijn eindstage en kon ik meewerken aan een opdracht die raakte aan mijn scriptieonderwerp ‘Ketensamenwerking in de dementiezorg’. Zo maakte ik kennis met het adviesvak.”
“Na een traineeship werd het adviesvak gaandeweg een bewuste keuze. Wat mij daarin vooral aanspreekt is de combinatie van het hebben van autonomie, de diversiteit aan opdrachten en met enige afstand kijken naar het vraagstuk en de organisatie. En vervolgens een bijdrage te kunnen leveren door op een stukje te interveniëren en daarna weer uit te stappen. Ik zie mijn werk soms als een grote roadtrip. En ondertussen heb ik een fijne thuisbasis bij Common Eye.”
Samenwerken, wat spreekt jou daarin aan?
“Naar de meeste vraagstukken kun je op verschillende manieren kijken. Wat is eraan de hand, wat kan een mogelijke oplossingsrichting zijn, welke info is nuttig, met welke professionals, instituties en kennisbronnen heb je te maken? Er is niet één waarheid of één oplossing.”
“Door samenwerking als middel in te zetten, kun je al die diverse invalshoeken en bronnen bij elkaar brengen. Vaak leidt het tot verrassende inzichten en manieren om een vraagstuk te adresseren. Ik vind het fascinerend om je te verhouden tot al die perspectieven en ze te kunnen gebruiken.”
Bij voor opdrachten ben je betrokken?
“De afgelopen tien jaar heb ik als adviseur en procesbegeleider in diverse opdrachten geleerd dat geen samenwerkingsproces hetzelfde is. Je ziet mij veel in de zorgsector, het sociaal domein en bij de overheid, maar ik duik ook met regelmaat in een nieuwe omgeving.”
“De laatste jaren verdiep ik me ook in het fenomeen netwerken. Dat begon al met het boek ‘Organiseren in en met Netwerken’, wat ik met collega’s schreef. Het netwerk kan een prachtig platform zijn voor het samen werken aan complexe maatschappelijke vraagstukken.”
Hoe ga je om met verschillende belangen in een samenwerking?
“Vaak speelt er van alles. Er zijn institutionele belangen, professionele en persoonlijke motieven en de maatschappelijke belangen. Voor complexe maatschappelijke opgaves is het vaak nodig om voorbij die verschillende belangen te kunnen kijken en niet te blijven hangen in bestaande constructen.”
“Ik besteed altijd ruime aandacht aan de onderlinge interactie en probeer een setting tussen mensen te creëren waar het lukt om anders met elkaar te gaan kijken. Overigens ben ik daarin ook bescheiden. Ik kan de condities ervoor creëren, maar uiteindelijk moet het uit betrokkenen zelf komen.”
Wat vind je het minst leuke aan je werk?
“De afstand die je als externe hebt kan het soms ingewikkeld maken. Je bent bezig met een specifieke opdracht, maar daarbuiten zie ik dan ook allerlei dingen die interessant zijn of misschien anders kunnen. Maar dat is niet altijd aan mij. Af en toe vind ik dat jammer.”
“Hoewel ik absoluut vind dat ik betekenisvol werk doe, wil ik ook dichter op de werkpraktijk zitten. Een voorbeeld: ik werk nu veel in de eerste lijn. Ik werk daar met bijvoorbeeld sociaal werkers, huisartsen, wijkverpleegkundigen en paramedici aan het versterken van de eerste lijn. Ontzettend leuk, ook om al hun verhalen te horen. De dagelijkse praktijk meer naar binnen halen vind ik belangrijk, want anders wordt mijn werk te abstract – en ik denk daarmee minder effectief.”
